فریاد من همه گریز از درد بود -

چنان سلولام از تنهایی انباشته شدن که احساس رهایی می کنم. احساس بی حسی.
ادما همیشه تنهان،شاید خدا ایجوری می خواد گوشه ایی از درد تنهایی همیشگیشو بنده هاش درک کنن...!!
انگار هیچ وقت نبودم. انگار بودنم تنها یه توهمی بر اساس یه تصادف احمقانه بوده....!!
تو این تنهایی ، من تنهام. نه تویی هست نه اویی نه هیچی!!!
تنهایی عریان..

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم آذر 1386ساعت 4:18 توسط خورشیدی از اعماق |